Este lunes, por fin llega el tan ansiado día desde que empezó el año, el campamento.
Un año ha pasado desde el último y aún así siempre espero ansioso a que llegue, a pesar de ser mi 5º campamento sigo teniendo la misma ilusión por ir que el primero.
Algunos se preguntarán que tendrá tan especial estar perdido durante 15 días en el bosque, sin ningún tipo de aparato electrónico, pues bien lo cierto es que se puede vivir sin la electrónica, charlando con los amigos, haciendo actividades diversas, y admirar el cielo nocturno, todo ello acompañado por el sonido de las guitarras.
Si bien muchas veces en el campamento se discute, y es normal porque estar 15 días viviendo con las mismas personas al final eso crea una fricción que conlleva a la discusión; pero eso es lo de menos porque para mi lo importante es estar tranquilo en la naturaleza apartado de todo lo que me inquieta aquí en mi pueblo y en mi ámbito social, hacer un inciso y crear digamos otra vida con mis otros amigos, en otro sitio y en otra casa, aunque la del campamento esté hecha de troncos la verdad es que es igual de acogedora.
También me gustaría destacar que me gusta ir de campamento también porque creas unos lazos de amistad muy distintos a los que se hacen entre compañeros de clase por ejemplo, porque una vez duermes bajo el mismo techo de otra persona ya se crean unos lazos muy diferentes y posiblemente más fuertes. Aunque una de las cosas que más me gustan del campamento es que uno tiene mucho tiempo para estar consigo mismo, puedes dedicarte mucho tiempo a ti, a estar solo y a pensar sobre quién eres y qué buscas y cosas así que los locos como yo estamos acostumbrados a pensar y casi nunca tenemos tiempo para reflexionarlas.
Muchos también pensarían que soy un "friki" por ir a un campamento "Scout" sobretodo por la imagen que dan las películas sobre los boy-scouts muy diferentes a nosotros, pero bueno lo cierto es que en los scouts es uno de los pocos sitios donde me siento verdaderamente bien así que esta entrada va también para ellos, porque aunque no lo digamos sois mucho y, por lo menos a mí, me ayudáis mucho a formarme como persona.

No et conec, però compartisc la teua opinió sobre els campaments escoltes. Molt bonic el que has escrit. Ànim, i a seguir. Sempre a punt!
ResponEliminaArnau, he flipat amb el teu blog!M'alegre molt d'haver-lo descobert i de descobrir-te també a tu un poquet més.
ResponEliminaAquesta entrada obviament m'ha arribat a l'ànima!!
Mar
Moltes gràcies :D.
ResponEliminaQue t'esperaves mareta? que anava a escriure coses xorres? si jo sóc un tio seriós i ho saps jajaja